[recenzja] Pod kluczem-Ruth Ware

 Wyobraźcie sobie taką scenerię: właśnie umościliście się w wygodnym fotelu, mięciutki koc otula wasze ciało, a w rękach trzymacie rozgrzewającą herbatkę. Przed sobą macie spokojny wieczór i do pełni szczęścia brakuje wam tylko książki. Wodzicie wzrokiem po półkach, a wasze spojrzenie przykuwa pomarańczowo-czarna okładka. Sięgacie po nią, otwieracie, czytacie pierwszą stronę. Historia od razu was pochłania, a wy wsiąkacie w ten niesamowity klimat wielkiej, upiornej posiadłości na odludziu. Nim się obejrzycie minie godzina, później następna. Ale nie chcecie, co więcej, nie możecie się oderwać, zanim nie dowiedziecie się, co stoi za zagadkowym skrzypieniem na strychu. Brzmi dobrze? To właśnie "Pod kluczem" Ruth Ware. 

Rowan nie szukała pracy, jednak przeglądając internet, napotkała idealną ofertę. Dobrze płatna, w wielkim domu, oddalonym od miasta, jako opiekunka dla dzieci. Nie wahając się długo, wysyła CV. Gdy zostaje zaproszona na spotkanie, jest zachwycona nowocześnie urządzonym i luksusowym domem i stara się zrobić jak najlepsze wrażenie. Udaje jej się to i oficjalnie zostaje nianią trójki dziewczynek. Jednak już od początku okazuje się, że pozory mylą i wcale nie jest to praca marzeń. Sytuacji nie poprawiają plotki, krążące o domu Elincourtów i jego mroczna historia. Ani to, że poprzednie nianie odchodziły niemal od razu. Rowan na początku to nie zraziło, ale może powinno...

,,Cały czas powtarzam sobie, że gdyby tylko ktoś mi pozwolił oczyścić umysł i wyłożyć jasno moją wersję tej historii nie przerywając mi, może udałoby się uporządkować cały ten koszmarny bałagan."

Ta książka jest wręcz stworzona do czytania po zmroku. Kiedy pokój oświetla tylko słaby blask lampki, w domu nie słychać nic, oprócz cykania zegara, a nasza wyobraźnia działa na najwyższych obrotach. Dreszczyk emocji gwarantowany. Tym bardziej, ze nie da się jej odłożyć, dopóki nie dojdzie się do końca, a wszystkie zagadki nie zostaną wyjaśnione. Mnie pochłonęła w całości, a odrywałam się od niej, tylko by sprawdzić, czy dobrze zamknęłam drzwi albo kiedy nasłuchiwałam, czy kroki, które słyszałam, są prawdziwe, czy to tylko urojenie.  

,,Pod kluczem" zabierze was do wielkiej posiadłości na obrzeżach małego miasteczka w Szkocji. Wokół nie ma nic oprócz malowniczej panoramy wzgórz i wrzosowisk. Jednak to nie otoczenie nadaje tej książce tak złowieszczy klimat, a sam dom. Stary, pamiętający czasy wiktoriańskie, ze swoją własną historią i jak się okazało...również z duchami. 

Może to zabrzmieć jak coś, co już znacie. No bo ile horrorów toczy się w dawniej opuszczonym domu, urządzonym w starym stylu. Nawet dziecko wie, że nie warto tam mieszkać, jeśli nie chce się kłopotów. Jednak to, co różni tę historię od innych, z pozoru podobnych jest ta zadziwiająca nowoczesność. Czasy wiktoriańskie zaskakująco spójnie łączą się z technologią, dużo bardziej nowatorską niż wszystko, z czym mamy do czynienia w życiu codziennym. W jednym momencie czytamy o malowniczych wzgórzach i wielkim ogrodzie niczym z jednej z książek Brontë, a chwilę później inteligenty dom sam zamyka zamki po przyłożeniu kciuka. Nie możecie się zdecydować czy większą grozą napawają was stare budynki pełne duchów, czy może jeszcze straszniejsze są kamery, śledzące każdy nasz ruch? Ruth Ware bezbłędnie spaja oba te motywy!

,,Nigdy sobie nie uświadamiałam, że jest tyle sposobów radzenia sobie z bólem zbyt silnym do zniesienia, ale tutaj widziałam je wszystkie. Kobiety, które cięły sobie skórę, wyrywały włosy, smarowały ściany celi krwią, gównem i sikami. Takie, które wyciągały, kłuły się i paliły, by pogrążyć się w zapomnieniu. Takie, które spały, spały, spały i nigdy nie wstawały z łóżek, nawet na posiłki, dopóki nie zostały z nich tylko kości, poszarzała skóra i rozpacz."

Nie tylko dom otacza aura tajemniczości, bo Rowan również ma swoje sekrety. Jest to bohaterka, z którą przyjemnością można by wypić wino, narzekając na życie. Polubiłam ją od samego początku, kiedy próbowała udawać idealną przed swoimi przyszłymi pracodawcami. A później okazało się, że kompletnie taka nie jest i zapałałam do niej jeszcze większą sympatią. Były momenty kiedy traciła cierpliwość i przestawała się kontrolować, a emocje brały górę.  Jest to zachowanie tak ludzkie, że miałam ochotę ją przytulić i pocieszyć. 

W dodatku bardzo istotnym elementem jest praca niani, która nie jest tak kolorowa jak może się wydawać. Słowo, które od razu mi się nasuwa, żeby powiedzieć, jak została opisana to: prawdziwość. Są pokazane jej trudności, to jak czasami dobre chęci nie wystarczą, by dogadać się z tymi małymi potworkami, zwanymi dziećmi. Jeśli duchy was wystarczająco nie przerażają, te maluchy również wywoływały u mnie dreszcze. 

,,Ale każdy może sobie ponarzekać, prawda? Wszyscy muszą znaleźć jakieś ujście, bo inaczej można wybuchnąć z frustracji."

Jedyny minus, który dosyć subiektywnie muszę zauważyć to zakończenie. Jestem nim trochę zawiedziona, nie wszystkie wątki mi się połączyły, nie było też tak zaskakujące jak oczekiwałam. 

Często piszę, że książkę polecam dla fanów danego gatunku. Jednak tutaj, to wyrażenie nie przejdzie, bo mogę polecić ją każdemu. Jest ona na tyle angażująca, że wywoła dreszczyk emocji, ale na tyle lekka, że obędzie się bez koszmarów nocnych. Czytanie jej sprawiło mi mnóstwo frajdy i przyjemności, a to jest przecież najważniejsze. 

Autor: Ruth Ware

Wydawnictwo: CzwartaStrona

Gatunek: thriller

Liczba stron: 416

Data wydania: 01.07.2020

Moja ocena: 8/10